دل شدگان

5شنبه، 31 فروردين 85

حسام الدين چهرآزاد

بسمه تعالي

اين نوشته اي که مي خوانيد خاطرات تقريباً لحظه به لحظه ي من از روز اول اردوي دلوار است... روز اولي متفاوت با آنچه شما تا به حال ديده ايد و تجربه کرده ايد...

مطلب زير مقدمه اي دارد که اميدوارم خودتان بفهميد... آن را نوشته بودم اما در انتشار آن شک کردم. پس فعلاً همين را بخوانيد، شايد خود اين خاطره گوياتر از مقدمه اش باشد... کاش آن کسي که بايد بخواندش هم بخواند...!!!

صبح خيلي زود، بيدار شديم. من بودم و محمد اکبري. پيش قراولان دلوار. قرار بود چهار نفر باشيم، اما نشد. صبحانه خورده يا نخورده يادم نيست به آقاي ويسي (رئيس شاخه ي کميته امداد دلوار) گفتم بايد سريعتر راه بيفتيم که تا يکي دو ساعت ديگه بچه ها مي رسن. با پيکان اومديم دلوار و سراغ حسينيه اي که ديروز هماهنگ کرده بوديم. آخه تا ديروز داشتيم با آموزش و پرورش استان سر و کله مي زديم که مدرسه رو به ما بِدن. آخرش که قبول کردن مسئولاي آموزش و پرورش دلوار که طبيعتاً زير مجموعه ي استان مي شن زير بار نرفتن.!!! به خادم گفتم بچه ها دارن مي رسن اگه ميشه چايي رو رديف کنين. گفت امروز اينجا مسابقات قرآن خواهرانه و مسئولاي آموزش و پرورش اجازه ندادن شما بيايين اينجا.

ناراحتيم از اين بود که همه ي بوشهريها عادت داشتن همه ي کارها رو دقيقه ي آخر خراب کنن و حقيقت موضوع رو لحظه ي آخر بگن.!!! اينو هم توي کميته امداد بوشهر ديدم و هم توي دلوار...

نمي دونم چرا قضيه ي مسابقات قرآن رو همون ديروز که براي هماهنگ کردن حسينيه رفتيم پيشش نگفت.!!! آخرين حرفي که به اون گفتم اين بود که ما مياييم اينجا.! آموزش و پرورش بره يه جاي ديگه.! با اولين اتوبوس تماس گرفتم. حسن بيك گوشي رو داد به حميد. گفتم كجايين؟ گفت داريم مي رسيم دلوار. سوار ماشين شديم. وسط جاده وايسادم و منتظر. تو دلم صحراي كربلا بود. راننده ي اتوبوس چراغ زد و من دوباره سوار پيكان شدم.

وقتي رسيديم جلوي حسينيه مسئولاي آموزش و پرورش وايساده بودن جلوي در و داشتن با هم صحبت مي کردن. بچه ها داشتن وسايل رو پياده مي کردن و من داشتم با اونها سروکله مي زدم. صحبت با مسئولا فقط اعصابم رو بهم ريخت و کار رو به مشاجره با اونها کشوند. ديروز براي در اختيار گذاشتن مدرسه اي که براي اسکان مد نظر داشتيم يک و نيم ميليون تومن پول مي خواستن و امروز جلوي اسکان ما رو توي حسينيه گرفته بودن.

بچه ها بارها رو از اتوبوس پياده كردن ولي چند دقيقه بيشتر روي زمين نموند. جر و بحث با مسئولين به جايي نرسيد. سوار همون پيكان شدم و رفتم حسينيه دوم. حاجي (متولي اداره حسينيه) خيلي وسواسي بود، هيچ رقمه راه نمي داد. 5 دقيقه باهاش صحبت كردم و بهش قول دادم براي ساخت بقيه حسينيه كمكش مي كنيم. کلي ازم تعهد گرفت که يه خال روي ديواراي حسينيه نيفته. گفتم هر اتفاقي بيفته به خرج ما درست ميشه. نمي دونم چي شد که قبول کرد ... برگشتم و به بچه ها گفتم سوارشن بريم حسينيه دوم.

حسينيه دوم يه جايي حدوداً وسط شهر بود و در کنار ساختمان فعلي آن قرار بود سالن ديگه اي ساخته بشه. کاري که ما مي تونستيم انجام بديم اين بود که پيِ ديوارها رو بکنيم.

سروكله زدن با راننده كه جاي خود داشت. بحثمون بالا گرفت. بيست دقيقه اي فك زدم ولي فايده نداشت. قرار بود هر سه اتوبوس با هم حرکت کنند و در طول مسير با هم باشند. اما اون زودتر از بقيه اومده بود و پولشو مي خواست. گفتم باش تا مسئولش بياد.

حجم کارهايي که روي سرم ريخته بود به حدي بود که آرزو کردم کاش دلوار همين الان با خاک يکسان مي شد.

از شانس بد من هم مرتضي توي يکي ديگه از اتوبوسا بود و رضا هم بعلت مشکلاتي که داشت اصلاً اردو نيومده بود.

ديروز متوجه اولين اشتباهم شدم، اعتماد و اطميناني که به مسئولاي کميته امداد چه در استان و چه در دلوار کرده بودم.!!! فکر مي کردم حرفشون بيشتر از اينها برو داره و ميشه روي حرفا و قولاشون حساب کرد. مخصوصاً وقتي آقاي مهندس موسوي هم پشت جريان اين همه قول و قرار باشه.!!!

زهي خيال باطل...

راننده را به حال خودش گذاشتم و با آقاي احمدي (معاون شاخه) و آقاي ويسي رفتيم کميته تا براي فردا ماشينها رو برنامه ريزي کنيم. وقتي رسيديم اونقدر همه چيز بهم ريخته بود که شتر با بارش گم مي شد. کمتر از دو هفته بود که به اين مکان منتقل شده بودن. يکي دو ساعت داشتيم تعداد ماشينها و مسئوليتهاشونو تعيين مي کرديم که آخرش هم جمع نشد. تعداد آدمهايي که در اين مورد نظر مي دادن بيشتر از تعداد ماشينهايي بود که تازه قرار بود امروز بعد از ظهر به شاخه برسن.!! هيچکس بدرستي نمي دونست چندتا ماشين قراره بياد. تازه آماري که يکي از راننده هاي کميته داشت به نظر دقيقتر از آمار مسئول نقليه و رئيس شاخه بود. به اين نتيجه رسيدم که اگه همين امروز صبح براي از صفر شروع کردن ميومدم دلوار با اينکه يکماه قبل ميومدم هيچ فرقي نمي کرد...!!! نزديکاي ظهر توي کميته، پيمانکاري رو که از سه-چهار روز قبل براي انجام کارها باهاش صحبت کرده بوديم رو ديديم.

يکي از پارامترهايي که خيلي براي ما مهم بود تمام شدن کارها و به سرانجام رسيدن اونها بعد از رفتن ما از منطقه بود. براي همين بود که با پيشنهاد ما و تأييد آقاي باقري (رئيس اداره مسکن کميته) از اول با يه پيمانکار صحبت کردن. وظيفه ي ما در اين بين مشخص بود: کمک به ساخت همون سرويسهاي بهداشتي در هر زمينه اي (تأسيساتي و ساختماني)...

همون چند روز پيش، موقعي که براي قيمت دادن اومده بود کميته با آقاي باقري توي دفتر نشسته بوديم. وقتي آقاي باقري شرايط رو براش شرح داد و قيمتها رو با هم درآوردن و موافقت براي انجام کار گرفته شد توي دلم گفتم خدا بخير بگذرونه. اينقدر قيمتها رو چلوندن که گفتم بيچاره بايد يه چيزي هم از جيب مبارک خرج کنه...!!!

حالا بعد از سه-چهار روز دوباره اومده بود کميته، اينبار نه براي کار، اومده بود خبري رو بهمون بده که از شنيدنش مو به تنم سيخ شد.!!! خيلي خونسرد و راحت گفت آقاي ويسي اين قيمتي که با هم توافق کرديم برام نمي صرفه. و من نمي تونم اين کار رو انجام بدم...!!!

گفتم که همه ي بوشهريها عادت داشتن همه ي کارها رو دقيقه ي آخر خراب کنن و حقيقت موضوع رو لحظه ي آخر بگن.!!! ساعت رو نگاه کردم، از ظهر گذشته بود و ديگه آقاي مهندس باقري رو هم نمي شد پيدا کرد. داشتم با خودم فکر مي کردم که اين مشکل با چقدر اضافه تر ممکنه حل بشه که ديدم مسئولاي کميته انگار که اصلاً اتفاقي نيفتاده دارن با هم حرف مي زنن و چايي مي خورن. سؤالم رو بلند ازش پرسيدم: متري چند بگيري برات صرف  مي کنه؟ گفت: کارش خوردست و فقط برام ضرر ميشه. اصلاً انجام ندم بهتره...!!! آب پاکي رو ريخته بود رو دستمون. آقاي احمدي ازش پرسيد پس چرا تا حالا چيزي نگفتي و الآن داري اينو مي گي؟ ...

ديگه به سؤال و جوابها گوش نمي کردم. ديگه اهميتي نداشت که چرا... وقتي گفت برام نمي صرفه، کار خوردست، فهميدم جاي ديگه کار بهتري پيدا کرده. به احمدي گفتم تا شب بايد 15 تا بنا پيدا کنيم. جوابش سريع بود: الآن آخر ساله و همه سر کارن. تا هفته ي بعد هم نمي تونيم 10 تا بنا پيدا کنيم...!!!

براي دومين بار آرزو کردم کاش دلوار همين الآن با خاک يکسان بشه...!!! بوشهر با اين اوضاع حالا حالاهامحرومه.!!!

حرفي براي گفتن نداشتم. وقتي رسيدم حسينيه تازه مرتضي رو ديدم و جديدترين اخبار رو بهش دادم.! گفتم احتمالاً تا چند روز کار نداريم و بعد هم تا بياييم تدارکات کاري رو فراهم کنيم اردو تموم ميشه.!!!

*** نظراتي كه شما دوستان براي اين نوشته مي نويسيد براي من بسيار مهم و محترم است. بنابراين خواهشمندم از نوشتن حتي يك كلمه هم بعنوان نظر خود دريغ نفرماييد...

جمله به جمله ي اين متن جاي بسط و شرح بيشتر دارد كه براي جلوگيري از اطاله ي كلام از شرح بيشتر خودداري كردم. بعداً علت مشكلات بوجود آمده را هم در جاي ديگر شرح خواهم داد...

ادامه دارد... حسام. 85/1/20

ما گوشه نشينان خرابات الستيم

تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

- باز هم دم حسام گرم! چرا؟ چراش را نمي دونم اما مي دونم يه سرباز هم ممکنه بتونه فکر کنه و احياناً هم بنويسه!

- هيچ دليلي نداره که اگه مطلب رو مي خونيد نظر نديد اما اگه مطلب رو نخوندين حتماً نظر بدين.

- از همه ي کساني که ما رو از نظرات خودشون بي نصيب نذاشتن هم تشکر مي کنم، از ساواش گرفته تا پدران و از آزاد نويسان تا فلاسفه جلاليه!