|
نوشته شده شاعر: فاضل نظري
|
|
۱۰ فروردين ۱۳۸۶ |
|
امام، رو به پريدن... عمامه روي زمين!
قيامتي شد ـ بعد از اقامه ـ روي زمين
خطوط آخر نهجالبلاغه ريخت به خاك
چكيد هر طرفي صد چكامه روي زمين...
خودت بگو كه دل خوش كنند بعد از تو
گرسنگان «حجاز» و «يمامه» روي زمين؟!
زمان به خواب ببيند كه باز اميراني
رقم زنند برسم تو نامه روي زمين:
«مرا بس است همين يك دو قرص نان ز جهان
مرا بس است همين يك دو جامه روي زمين..»
□
... تو رفتهاي و زمين مانده است و ما مانديم
و ميزهاي پر از بخشنامه؛ روي زمين!
*
تقديم به اسطوره دادگري كه قتل فيمحراب عبادته لشده عدله»
|
