دايره

مشت نمونه خروار است.
از يک نظر مدارس غيرانتفاعي را مي توان دو دسته کرد :

1- مفيد و امثال مفيد

در اين دسته از مدارس غيرانتفاعي ، مدير صاحب و موسس مدرسه نيست و فقط يک حقوق بگير است. تاسيس و پا گرفتن اين قبيل مدارس حاصل زحمات افرادي است که آن را تاسيس کرده اند و تمام وجودشان را براي مدرسه خرج نموده اند تا يک مدرسه ي نوپا بشود مفيدي که 63 تا شهيد دارد. در اين قبيل مدارس وقتي که سر سلسله به هر دليلي از گردونه ي اجرائيات کنار گذاشته مي شود ديگراني غريبه وارد ميدان مي شوند و خود را صاحب و ذي حق مي دانند و البته که براي آن زحمت مي کشند ولي چون نسبت به مدرسه و اهداف اوليه ي آن احساس تعلق نمي کنند و براي پا گرفتن آن زحمتي نکشيده اند ، مدرسه از مسير سابق خود خارج مي شود و به ميل صاحبان جديدش حرکت مي کند. طبيعي است که چون اربابان تغيير کرده اند مدرسه به شدت از اهداف اوليه خود فاصله مي گيرد و تلاش دوستان کوچکترمان براي بازگرداندن اين آب ريخته به جوي بي فايده و بيهوده است. کاري که نبايد مي شد ، شده است. تمام.

2- خاتم و امثال خاتم

در اين دسته از مدارس غيرانتفاعي ، مدير صاحب و موسس و به قول معروف همه کاره است. از زمان تاسيس يک نفر تمام زحمات مدرسه را مي کشد و تا پا گرفتن مدرسه چه خون دل ها که نمي خورد. در اين قبيل مدارس ، مدرسه ملک شخصي مدير است و هرچه بخواهد ، حق دارد که انجام بدهد. سياست ها و اهداف مدرسه را خودش تعيين مي کند و در صورت انحراف از مسير اصلي ، شخص مدير سعي در اصلاح مسير مي نمايد. در اين قبيل مدارس اگر مدير قوي باشد و بداند که دارد چه مي کند ، آخر و عاقبت خوبي در انتظار مدرسه است. ولي اگر مدير تکليفش با خودش معلوم نباشد ، آخر و عاقبت کار مي شود مثل هوشممم.... بگذريم. فقط همين قدر عرض کنم که در اين گونه مدارس مدير بايد خيلي مواظب باشد. چرا که سازمان قائم به فرد است و يک اشتباه مي تواند حکم سقوط مدرسه باشد.

علي آقا مربي