يکي ديگر از آفت هاي معلمي کبر و غرور است. متاسفانه شاهدم که برخي از معلمين (خودم استثنا نيستم) هول بزرگ بودن برشان مي دارد. حواسشان نيست که اگر چهارتا دانش آموز به نشانه ادب و احترام جلوي پاي تو بر مي خيزند ويا با صداي داد تو ساکت مي شوند، نشانه بزرگ بودن تو نيست.
از طرفي دانش آموزان بايد بدانند که اگر از آن ها مي خواهيم جلوي پاي دبير برخيزند، نشانه خودخواهي ما نيست. دبيران هم بايد حواسشان باشد که دچار غرور کاذب نشوند. بارها ديده ام که معلمين جاهاي ديگري هم که هستند، تصور مي کنند که ديگران نيز شاگردانشان هستند و بايد به او احترام بگذارند و با بلند شدن صداي او ساکت شوند. نمونه بارز اين اتفاقات در خانه ها نيز براي معلمين اتفاق مي افتد. مخصوصا براي آن ها که جوان ترند.

معلمي شغل انبياست. البته به قول صمد ما همه مان پيامبر پاره وقتيم.
بايد حواسمان باشد که اولين وظيفه يک پيامبر (ولو يک پيامبر پاره وقت) خودسازي است. معلمي در کنار اين که شغل انبياست ولي آفت هايي هم دارد که ما را از آن درجه محروم مي کند. متاسفم که بعضي از دوستان همکار را در بعضي مدارس مي بينم که اين شغل شريف را تبديل به يک شغل بازاري کرده اند.

به نظرم ما معلمين نياز داريم که گاهي اوقات در سال غرور خود را بشکنيم و خاکي تر باشيم. نياز داريم که گاهي اوقات خودمان را در مواجهه با مسايلي قرار دهيم تا به خودمان نشان داده شود که آنقدرها هم که فکر مي کنيم بزرگ نشده ايم. مي بينم که اکثر معلمين دور و برم سال به سال که مي گذرد، دچار غرور بيشتري مي شوند. با بالاتر رفتن سن ما ديگران نيز کمتر جرات مي کنند که عيوب و اشتباهاتمان را بهمان گوش زد کنند.

جهادي براي ما معلمين فرصت خوبي است تا همه بت هاي وجودمان شکسته شود. در اردوهاي جهادي، ما مي شويم عين همه بلکه پايين تر از همه. اين براي ما خوب است. جهادي، هر سال تلنگري براي ماست تا يادمان بيايد که اگر بچه ها دوستمان دارند و به ما احترام مي گذارند، فکر نکنيم براي خودمان کسي شده ايم. همين است که من همه جا گفته ام و مي گويم که اصل اردوهاي جهادي براي ساختن خودمان است. چه بهتر که اين وسط خيري هم به ديگران و مخصوصا محرومين برسد.

اين عکس را در دروازه خروجي طبس به سمت تهران گرفته ام.
کليک کنيد تا بزرگتر شود.

جهادي امسال ان شاء الله مي رويم طبس. ياد جهادي دو سال قبل بخير. آن دفعه که بهمان خيلي خوش گذشت. اميدوارم امسال نيز حضورمان براي منطقه مثمر ثمر باشد.
بچه ها به گمانم يکشنبه ظهر مي روند. من چون کلاس دارم پنج شنبه صبح همراه صابر و خانم و اقاي عليمحمدي مي روم.
تابستان پارسال من و هاني 2 نفري رفته بوديم طبس. روز آخر هادي ابراهيم پور هم آمد. عکس هاي زير چندتا از عکس هاي همان سفر است. دعا کنيد.

روي عکس ها کليک کنيد تا سايز بزرگترشان را ببينيد.

علي آقا مربي

علي آقا مربي

قسمت اول
با توجه به اين که مدير دبيرستان ما امسال عوض شده، شوراي مدرسه ما با توجه به برنامه راهبردي مجتمع آموزشي مفيد آمده و براي 5 سال آينده کاري خودش اهدافي را در نظر گرفته که اميدواريم ان شاءالله اجرايي شود و اثرات آن را در مدرسه مان شاهد باشيم. اين اهداف با جمع بندي نظرات بسياري از دوستان شاغل در مدرسه حاصل شده است.
در شوراي اخير دبيرستان صحبت از اين شد که کار مطالعاتي و اجرايي را از کدام هدف شروع کنيم، که اکثر دوستان متفق روي هدف سوم بودند. يعني "ايجاد شور و نشاط بيشتر در مدرسه با کمک دروسي مثل ادبيات، هنر و ورزش"

قسمت دوم
فکر مي کنم فقط 2 سال با مجتبي بختياري همکار بوده ام. اما بعيد مي دانم که کسي بيشتر از او روي من و کار معلمي ام تاثير گذاشته باشد. نمي دانم چرا ولي از همان اول آشنايي مان با بختياري، نظرات و طرز تفکراتش برايم محترم و ارزشمند بوده است. لذا با تمام بي معرفتي که دوستان در من سراغ دارند، هر از چند گاهي يا سراغش را مي گيرم، يا يادش مي کنم. اين را گفتم چون ياد جمله اي از بختياري افتادم:
بعد از اين که بختياري رفت قم زندگي کند ولي برگشت تهران، يک روز رفتم ساختمان ايران خودرو در شهرک غرب تا ببينمش. وقتي نشستيم تا با هم گپي بزنيم، سر صحبت از اين طرف و آن طرف باز شد تا رسيديم به راهنمايي مفيد. بختياري مي گفت که يکي از مشکلاتش با دوستان همکار در مدرسه راهنمايي اين بوده که بر خلاف نظر ايشان، وي هيچ نوع حس رقابتي را در محيط مدرسه نمي پسندد. مجتبي بختياري آن روز به من مي گفت که اساسا هر نوع رقابتي در محيط مدرسه غلط است و حس دانش اندوزي را از دانش آموزان سلب مي کند. او شرايط هر دانش آموز را فراخور حال خودش مي ديد.
از نظر من رقابت سازنده اساسا چيز بي معني و غلطي است. رقابت سازنده از همين اصطلاحات مزخرف و جديدي است که بعضي از دوستان به خورد ما و ملت ما مي دهند.

قسمت سوم
دکتر عبدالعظيم کريمي، کتابي دارد با عنوان "تربيت طربناک"
بعد از اين که در مدرسه مان قرار شد روي هدف "افزايش شور و نشاط" متمرکز شويم، تصميم گرفتم اين کتاب را بخوانم. (کتاب خوبي است. توصيه مي کنم ساير دوستان همکار هم بخوانند.) اين را مي گفتم که دکتر کريمي در فصل اول اين کتاب با موضوع آسيب شناسي تربيت سوگناک در مقابل تربيت طربناک، آنجا که مي خواهد دلايل اين نوع تربيت را در مدارس کشور ما و برخي کشورهاي ديگر مورد بررسي قرار دهد، اين نکته را تاثيرگذارتر و مهم تر از ساير موارد به حساب مي آورد که "ايجاد حس رقابتي حسادت برانگيز، مهمترين عامل احساس شکست، سرخوردگي، افسردگي، ناتواني و بي تفاوتي در دانش آموزان مي شود. زماني که اين شرايط روحي و عاطفي در دانش آموز به وجود آمد، نمي توان از وي توقع داشت که در محيط مدرسه سر زنده و سرحال باشد. نمي توان توقع داشت که محيط مدرسه اش را دوست داشته باشد."
همچنين در صفحه 28 همان کتاب ايشان مي گويد که "85 درصد از مواردي که دانش آموزان را به شکست تحصيلي و ناهنجاري هاي رفتاري مي کشاند، قبل از آن که جنبه شناختي و هوشي داشته باشد، مربوط به عوامل عاطفي و انگيزشي است."
همچنين ايشان در همان کتاب جمله را از کريشنامورتي نقل مي کنند که "آموزش راستين زماني پيش مي آيد که روحيه ي رقابت باز ايستاده باشد."

قسمت چهارم
چند روز قبل در ايميل يکي از دوستان داستان بامزه را مي خواندم به اين صورت که:
"مي گويند روزي 2 نفر شکارچي با هم به جنگلي رفتند. وقتي در وسط هاي جنگل در جستجوي شکار بودند، ناگهان ديدند که شيري غرش کنان به سمت آن ها مي دود. اين دو نفر هم به محض اين که متوجه شير شدند پا گذاشتند به فرار. حين فرار يکي از ايشان ديد که دوستش دارد کوله و وسايل همراه خودش را روي زمين مي اندازد تا سريع تر بدود، پس به دوستش گفت: هرکاري هم که بکني باز هم نمي تواني از اين شير سريع تر بدوي. پس هدفت از اين کار چيست؟ او هم در جواب گفت که قرار نيست من از شير سريع تر بدوم. من بايد سعي کنم که از تو سريع تر بدوم!!"
کثيف بودن دنياي رقابت را مي فهميد؟

قسمت پنجم
دوستان همکار من، رقابت دنياي بي رحمي است. بي رحم بودن ذات دنياي رقابت است. اگر دانش آموزانمان را به سمت رقابت با يکديگر در مدرسه سوق داديم، مطمئن باشيد که نتيجه اي جز بي رحم شدن بچه هايمان و از بين رفتن انگيزه هاي تحصيلي در ايشان ندارد. ايجاد يک فضاي تحصيلي پر از شور و نشاط در مدرسه اي که سرشار از حس رقابت و رو کم کني بين بچه ها مي باشد امکان پذير نيست.

قسمت آخر
اولين قدم اجرايي ما براي ايجاد و افزايش شور و نشاط در مدرسه، بايد کم کردن و سپس از بين بردن حس رقابت ويرانگري باشد که در بين بچه ها وجود دارد. والسلام

علي آقا مربي

علي آقا مربي

آخه تو رو خدا اين چه استدلال هايي كه تازگي افتاده تو دهن ملت؟ اگر بخواهيم منطقي نگاه كنيم كه چون از سور عمومي استفاده مي شه همه اش اشكال داره؟ اگر هم بخواهيم از منظر شخصيت ايراني بودنمان نگاه كنيم كه جاي خجالت داره! گاهي اوقات بعضي از ما براي به كرسي نشاندن حرفمان، و با هدف آوردن يك استدلال خيلي قوي مي گوييم كه: «همه جاي دنيا همين طوريه!» آخه يكي نيست بگه توي يلا قبا مگه چندتا كشور دنيا را ديدي كه اينطوري داري مي گي همه جاي دنيا؟؟
شايد يك دليلش اين باشد كه اينقدر در ذهن ما كرده اند كه خارج از كشور ما همه چيز گل و بلبل  است، كه ما راستي راستي باورمان شده.
دوستان! احساس مي كنم كه اين نوع جملات كه به تازگي در ميان اكثرمان به شدت رواج پيدا كرده  ناشي از دلزدگي مان از اين مملكت يا تحت تاثير القائات غلط رسانه هاي غربي است. متاسفم. چون كه «هيچ جاي دنيا مردم يه كشور درباره مملكت خودشون و مقايسه با ديگر كشورها اينطور قضاوت نمي كنن!!»

علي آقا مربي

آسمان مال آن هاست  -  کتاب تفحص

علي آقا مربي

هفته شهدايمان نزديک بود.
بچه ها را هم اردو نبرده بوديم.
بهترين راه با يک تير دو نشان زدن بود. مرحبا به آقاي فوم!
مرحبا به شوراي خموده ي مدرسه مان که براي اولين بار ديدم دنبال دردسر مي گردند.
و مرحبا به گليم باف که باز هم با پيگيري زياد تمام شرايط سفر را فراهم کرد. در اين دو سال ديدم که چقدر دوست داشت بچه ها را يک سفر ببريم جنوب. حيف که حالا همه کارمان را جور کرده و خودش دارد مي رود کربلا.
البته ما هم مي رويم کربلا. حاج محسن را که مي شناسيد؟ با کسي شوخي ندارد. وقتي مي گويد آنجا کربلاست، با همه اعتقادش مي گويد. حاج محسن روي در و ديوار مدرسه نوشته: هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله

تا حالا نرفته ام. حس مکه دارم. اين حس را يک بار دگر تجربه کرده بودم. اين که داري به سفري عظيم مي روي و نمي داني چطور بايد خودت را مهيا کني. دست پاچه اي. هرچي کتاب و فيلم و سي دي دم دستت مي رسد مي بيني و مي خواني. احساس مي کنم وقتم تنگ است.

اگر دست خودم بود دوست داشتم چهار نفر را با خودم همسفر مي کردم:
يکي شان که آمريکاست. هيچ.
يکي هم قم است. البته مثل هميشه از حرف هايش خيلي استفاده کردم. اما ميامد بهتر بود.
يکي شان هم که کم کم دارد پير اين راه مي شود، از وقتي عروسي کرده شده ستاره سهيل. او هم حرف براي زدن زياد داشت. اتفاقا خودش هم دارد ميايد. اما با ما نه.
فقط مي ماند مجيد. حيف که همکارمان نيست و منم دستم بسته است. البته خودش هم عازم سرزمين عماد مغنيه و سيدحسن نصرالله است. سلام ما را هم برسان. بايد يک بار با مجيد بروم کربلا...

علي آقا مربي

دو نفر از اعضاي اين تيم از دانش آموزان مدرسه ما بودند. يکي از معلمين مدرسه ما هم به عنوان مربي همراه تيم رفته بود. الغرض چون مسابقات پارسال هيچ اسپانسر ايراني نداشت، اين سفر براي مدرسه ما حدود 2 ميلييون آب خورد.
حالا از تابستان تا الان مجتمع پول مدرسه ما را نمي دهد چون بابت اين سفر هيچ فاکتوري نداريم.
لطفا اگر کسي از دوستان مي تواند يک فاکتور چيني به مبلغ دو و نيم ميليون تومان، در وجه دبيرستان مفيد قيطريه (بدون تاريخ) برايمان جور کند، زود خبرم کند.
خيلي لازمه. لطفا زودتر.

علي آقا مربي

علي آقا مربي

پ.ن.
حاج محسن يك بار به من تذكر داد كه متلك انداختن خوب نيست و نبايد بنويسم صدا و سيماي ضرغامي. من هم رعايت كردم تا الان. همچنين مي دانم كه اداره صدا و سيما هم دست مهندس نيست. اما حالا كه نمي دانم چه كساني رسانه ملي را مي گردانند، مي گويم: تلويزيون ضرغامي!

آفرين بر شما مردم ايران!
آفرين بر شما که باز هم حماسه اي ديگر خلق کرديد!
آفرين بر شما که اين بار با بصيرت و اتحاد دعوت ولي خويش را لبيک گفتيد و مشت محکمي در دهان استکبار جهاني، آمريکاي خونخوار! ، انگليس خبيث و اسرائيل غاصب زديد.
آفرين بر شما که همان کاري را کرديد که رهبرتان ازتان خواسته بود!
آفرين بر شما که اين توانايي را داريد که هر ماه يک حماسه ي ماندگار در تاريخ اين کشور خلق کنيد. (راستي حماسه هايمان تا حالا کلا شد چند تا؟) بگذريم ...
آفرين بر شما که بيش از هر کس ديگري آرمان هاي امام راحلتان را درک کرده ايد و در راه آرمان هاي امامتان حاضريد خونتان را هم بدهيد.
آفرين بر شما که از فتنه گران خود فروخته  اعلام برائت جستيد.
آفرين بر شما که با حضوري صدها ميليون نفري به تمام دنيا نشان داديد که ...
آفرين بر شما ...

درست گفتم؟ همين ها بود ديگر؟

اين متن را حدود يکي دو هفته قبل نوشته بودم. زيرا مي دانستم مستقل از اين که چند نفر مي آيند راهپيمايي، بايد همين ها را بگوييم. مثل صدا و سيما. از همان 2 هفته قبل برنامه هاي روز 22 بهمن و فرداي آن معلوم بود.

اول تصاويري از راهپيمايي پر شور مردم. بعد چندتا مصاحبه و تصاويري از شهرهاي ديگر. سپس گزارش زيباي مرآتي يا حسيني باي. بعد پيام رهبر معظم انقلاب و قسمت هايي از سخنراني رئيس جمهور مردمي. بخش بعدي هم پرداختن به رسانه هاي بيگانه که همه شان با مملکت ما لج هستند و هيچ کدامشان خير و صلاح ما را نمي خواهند. (راستي چرا در دنيا هيچ کس غير احمدي نژاد و جنتي خير و صلاح ما را نمي خواهد؟ و با ما دشمن است؟)
آيا شما چيز ديگري غير از اين حرف ها را تصور مي کرديد که اين چند روزه از صدا و سيما ببينيد و بشنويد؟

"جرج اورول " عزيز روحت شاد که اين روزهاي انقلاب ما را ديده بودي! اين که روزي مي رسد که رسانه هاي يک انقلاب حرف هاي تکراري را هزاران بار به خورد مردم مي دهد تا ادبيات مردم وو جامعه را عوض کند. ديديد مردمي که با ايشان مصاحبه مي شد ادبياتي مثل هم داشتند؟ اين همان است که اورول در "1984" پيش بيني کرده بود. روحت شاد.

علي آقا مربي

با عذرخواهي از همه دوستاني كه خانواده هاي تك فرزند دارند، اعلام مي كنم كه من خانواده هايي با 2 يا 3 فرزند را بيشتر مي پسندم. زيرا:
1- فرزند هديه خداوند است. چه بهتر كه در خانه هايمان هداياي خدا را بيشتر بپذيريم.
2- بچه بركت زندگي است. مخصوصا دختر. البته تربيتش هم سخت تر است.
3- خانواده هايي كه تك فرزند هستند به نظرم نشاط كمتري دارند.
4- در خانواده هاي تك فرزند عموم پدر و مادرها مي خواهند از بچه هايشان يك دختر شايسته يا يك پسر شايسته تربيت بسازند. اين نشدني است. نتيجه اش اين مي شود كه وقتي احساس كنند بچه شان هماني كه آن هاي مي خواهند نمي شود،‌ فكر مي كنند تمام دنيايشان ويران شده است.
5- دوست دارم فرزندانم دايي، عمو، خاله يا عمه شوند.
6- بچه ها از تو سر و كله ي همديگر زدند خيلي چيزها را مي آموزند. متعادل تر بزرگ مي شوند.
7- خانواده هاي چند فرزندي روابط عاطفي اي را بين فرزندانشان شاهدند كه  خانواده هاي تك فرزندي هيچ حسي نسبت به چنين روابطي ندارند.
8- اگر خدايي نكرده بعد از 100 سال اتفاقي براي يكي از بچه ها افتاد،‌ مادر و پدر تمام زندگيشان را نابود شده و تباه شده نمي بينند.
شايد اگر كمي بيشتر فكر كنم دلايل ديگري هم به ذهنم برسد....
اميدوارم اگر روزي صاحب فرزند شدم، فرزندم صالح باشد. زيرا كه فرزند صالح گلي است از گل هاي بهشت!
البته قول نمي دهم اينقدر پول داشته باشم كه بتوانم بچه ام را مدرسه اي غيرانتفاعي مثل مفيد بنويسم.

علي آقا مربي

پ.ن.
مديرمان امسال دست به كار بزرگي زده است. به 11 نفر از آدم هاي اصلي مدرسه در هفته 6 تا 8 ساعت حقوق مي دهد تا در كلاس زبان رايگاني كه در مدرسه برگزار مي شود شركت كنند. من كه سعي مي كنم تمام جلسات را بروم. اما باز هم احساس عذاب وجدان دارم از اين كه آيا به اندازه هزينه اي كه روي دست مدرسه تحميل مي كنم مي توانم استفاده گر باشم يا نه؟!

به عنوان معلم رياضي همين برايم بس است.

علي آقا مربي

مشكل آن جاست كه ما اين ها را نمي بينيم. متاسفانه خطايمان زياد است. براي حفظ كلاس كارمان هم كه شده سعي مي كنيم خطايمان را توجيه كنيم.
من به شخصه برايم مهم نيست كه در كلاس درس بچه ها مرا دوست داشته باشند. مي خواهم كه رياضي را دوست داشته باشند. بدانند كه رياضي چقدر ساده، منطقي و شيرين است. اگر بچه درسش را دوست داشته باشد، معلمش را هم دوست دارد و به مدرسه اش هم عشق مي ورزد.
متاسفانه خطايمان زياد است.

علي آقا مربي

برگزاري امتحانات نوبت اول صرفا به جهت ارزشيابي دانش  آموزان و تا حدي عملكرد دبيران در طول اين مدت مي باشد. اگر ما بتوانيم سيستم ارزشيابي مستمر محكم و كاملي را در آموزش دبيرستانمان پياده كنيم ديگر نيازي نيست كه چنين فشار كاري و استرسي را به تمام مدرسه، دانش آموزان و اوليائشان وارد كنيم. البته حذف امتحانات اثرات منفي قابل توجهي هم دارد كه با دوستانمان سعي داريم تمام آن ها را بررسي كنيم تا ان شاءالله با كمترين اثر منفي از سال آينده اين آزمون ها را از دبيرستان حذف كنيم.
چندين مورد از مدارس خوب تهران (مخصوصا در مقطع راهنمايي) را مي شناسم كه اين آزمون ها را حذف كرده اند و هيچ لطمه اي به سيستم آموزششان هم نخورده است.

علي آقا مربي

خدا وكيلي كدام عقل سالمي مي گويد چنين امتحان مستحبي بايد اينقدر ما را به زحمت بياندازد؟
آيا راهكار بهتري نمي توان پيدا كرد كه سنجش درست و كامل از بچه ها صورت بگيرد و اينقدر هم درسر و زحمت بي خود نداشته باشد؟

علي آقا مربي