وقتي به عنوان معلم مي‌روي سر كلاس و گوش مردم را به كار مي‌گيري، شايد يادت برود كه مسؤوليت سنگيني در قبال وقت و عمر دانش‌آموزان بر دوشت افتاده؛ شايد يادت برود كه اگر بعد از كلاس با قبل از آن تفاوت نكرده‌باشند، عمرشان را تلف كرده‌اي.

وقتي به عنوان معلم به مدرسه مي‌روي و در جمع دانش‌آموزان قرار مي‌گيري، شايد يادت برود صحبت‌هايت مي‌تواند آبروي كسي را در جمع رفقايش بريزد و امان از آبروي رفته . . .

وقتي به عنوان معلم در دفتر دبيران مي‌نشيني و راجع به اوضاع و احوال بچه‌ها با حرارت و جديت قضاوت مي‌كني، شايد يادت برود كه الغيبَتُ اَشَدُ مِن كارهاي بد بد !

. . . و شايد يادت برود كه هر كس ممكن است گاهي اشتباه كند و اگر قرار بود كسي با يك اشتباه از آدميزاد بودن خلع شود، خودمان اولين اين افراد هستيم.

معلم بودن و مسلمان بودن از هم دور نيست؛ فقط حواس جمع مي‌خواهد و خواب سبك و صبر و بخشش.

خدايا . . . بزرگي و خطاپوش

چند سال اخير زندگي شغلي من هم به دو زيستي گذشته است. اين سال‌ها هميشه در بيش از يك مدرسه كار و تدريس كرده‌ام. اين دوزيستي هم خوبي دارد و هم دردسر.

نيمه وقت شدن در همه‌ي مجموعه‌هايي كه فعاليت مي‌كنم، هماهنگي مشكل و تداخل برنامه‌هاي خاص مدارس مختلف (مثل مراسم و اردوها) و يادگرفتن تعداد بيشماري اسم و قيافه از بزرگ‌ترين مشكلات دوزيستي در معلمي است.

اما خوبي‌هاي دوزيست بودن به دردسرهايش مي‌ارزد.

وقتي دوزيست باشي، تجربه‌ي دو يا چند سال را در يك سال به دست مي‌آوري. با چند گروه و چند نوع سليقه برخورد مي‌كني. در يك محيط ثابت غرق نمي‌شوي كه معضلات برايت عادت شود و خيلي خوبي هاي ديگري كه وادارم كرده هنوز دو زيست بمانم.

دو هفته زندگي اردويي در اصفهان با سه اردوي متفاوت، تجربه‌هاي بسياري برايم به سوغات آورد كه بعدها بيشتر در موردش خواهم نوشت ...

اگر سد را ناديده نگيري و در تلاطمش غرق شوي، نمي‌تواني بگذري و دريا را بيابي. دريايي كه پاداش عبور از سد است. دريايي كه اگر هدف را فقط در مبارزه با تلاطم سد ببيني، هيچ‌گاه دركش نخواهي‌كرد. دريايي كه هدف نهايي است ...

و چقدر لذت بخش است ...

ساده‌ترين كار اين است كه تقليد كني. فكر مشكلات هم نباشي و فقط ظاهر را حفظ كني. استفاده از تكنولوژي سخت نيست؛ اما مديريت تكنولوژي ظاهرا براي بانك‌هاي دولتي ما قله‌ي قاف است. شايد هم كمي تفكر براي حل مشكلات واقعا كاري دشوار است!

باران خلاف نيست - كورش علياني

1- در اين خراب‌آباد مجازي، فقط يك نفر مي‌داند اين مطلب از كجا آب مي‌خورد. حتي اگر يك نفر هم حرف دلت را بفهمد كافي است.

2- عيد سعيد فطر براي خيلي ها عيد است، براي ما چند سالي است شده يوم الحسرة.

3- اگر سرمايه‌ات را از همه‌جا جمع كني، زندگي‌ات را هم بگذاري روش، بياوري جايي كه قدرش ندانند و مثل پر كاه به بادش دهند؛ مهربانانه‌ترين كاري كه مي‌شود كرد اين است كه بي سر و صدا، دلِ شكسته و توشه‌ي از هم گسيخته‌ات را برداري و ببري جايي كه قدرش بيشتر بدانند و استفاده‌اي كه خود مي‌خواهي از آن ببرند.
اين بود ادامه‌ي حقيقتي كه به رفيقم نتوانستم بگويم و به مديرمان كه مي‌دانستم و ديدم كه دركش نمي‌كند، ترجيح دادم نگويم.

4- زمانه زمانه‌اي است كه الهي العفو را هم طلبكارانه و مصلحت‌انديشانه مي‌گوييم، اگر بگوييم.

مسلمان بايد آگاه باشد. بايد حق و باطل را از هم تفكيك كند. نبايد از چيزي كه نسبت به آن علم ندارد پيروي كند. اگر قرار است نسبت به چيزي عناد و دشمني هم داشته باشد، بايد با علم به عناد برسد. بايد بگردد و تحقيق كند و وقتي تكليف و وظيفه‌اش را فهميد، با قدرت و شجاعت، توكل كند و به تكليفش عمل كند.

مسلمان بايد با بي تفاوتي غريبه باشد و با « تدبير و تصميم و توكل » آشنا. اگر اينطور باشد هميشه موفق است و پيروز ...

موفق باشيم و پيروز

گاهي با اينكه با سرعت از كنار هم مي‌گذريم، ناخواسته، لحظه‌اي نگاه‌مان به هم تلاقي مي‌كند و چشم‌هايمان به هم گره مي خورد. شايد به سرعت، مسير نگاه‌مان را تغيير دهيم شايد هم بي تفاوت به نگاه كوتاه‌مان، مدتي همان مسير را ادامه دهيم. در هر صورت كمي از سرعت مان كاسته خواهد شد و مي‌فهميم تنها نيستيم.

كاش فقط گاهي نگاه‌مان با بعضي زمان‌ها و روزها و ماه ها هم گره مي خورد ...

وقتي انتظامي و سراج و شجريان، با ساده‌ترين كلمات، حرفم را مي‌فهمند و از درد دل من مي‌گويند، غريبه‌هاي غربي چاره‌اي جز پر و بال دادن به ظاهر براي غافل كردن من از محتوا ندارند.

تنهايي يعني خودت را ميان عده‌اي بيابي كه حرف‌شان را نمي‌فهمي؛ شايد حركات‌شان و آداب‌شان به دلت بنشيند، اما اگر فرهنگ‌ت با فرهنگ‌شان يكي نشود يا فرهنگ‌شان را با فرهنگ‌ت جايگزين نكني، باز هم تنهايي. حتي اگر با لبخندي مليح، تحويل‌شان بگيري و تأييدشان كني؛ حتي اگر تظاهر كني كه از بودن‌شان خرسندي؛ حتي اگر توهم كني كه به زبان تو سخن مي‌پراكنند . . .

هركجا پر مي‌كشي تو حرم امام رضا

من كبوتر بقيعم، با تو خيلي فرق دارم

جاي گنبد سرمو به روي خاك‌ها مي‌ذارم

خونه‌ي قشنگ تو كجا و اين خونه كجا؟

گنبد طلا كجا قبراي ويرونه كجا؟

اونجا هركي مي‌پره طائر افلاكي مي‌شه

تو بقيع بال و پر كبوترا خاكي مي‌شه

اونجا خادما با زائر آقا مهربونند

اينجا زائرا رو از كنار قبرا مي رونند

تو كه هر شب مي سوزه صد تا چراغ دور و برت

به امام رضا بگو غريب تويي، يا مادرت؟

قيصر امين‌پور

انساني كه به خدا توكل كند، دنيا با تمام كوه هاي استوارش، در مقابلش پر كاهي سبك است، در مشكلات تنها نيست. محتاج هيچ كس و هيچ چيز هم نيست.

اين روزها، همه تنها شده‌ايم.