سحر

امشب به طور کاملا اتفاقی فیلم باشگاه امپراطوری رو از شبکه دو دیدم . بعد پخش انبوهی از فیلم های صد تا یه غاز (البته از نظر من ) فیلم های هندی ، بزن بزن ، بروس لی ، فیلم های ایرانی سانسور شده و کلی فیلم تکراری بالاخره یک فیلم خوب توی این تابستون دیدیم . فیلمی با دیالوگهای بسیار قوی که برای من و احتمالا برای بسیاری از دوستانی که سابقه درس دادن و سر کلاس رفتن دارند ، قابل لمس بود . فضاي فيلم شبيه به فيلم انجمن شاعران مرده است . با توجه به نزدیکی مهر دیدن این فیلم باز هم دلم رو هوایی کرد . یاد خاطرات تلخ و البته انبوه خاطرات شیرین درس خواندن و درس دادن ، یاد معلمان گذشته مدیون فداکاری هایشان هستیم ، یاد دانش آموزان و شیطنت های سر کلاس و از همه مهمتر دغدغه های معلم بودن .

هنوز در فیلم ساختن خیلی باید کار کنیم . مطمئنا این نویسنده این فیلم سر کلاس درس داده بود یا یک نفر که سر کلاس درس داده بود این فیلم را ساخته بود . فیلم مملو از احساس معلمانه است . احساسی که فقط یک معلم درک می کند . هیچ دیالوگی در فیلم اضافه نیست . قطعا در نوشتن این فیلم نامه از اساتید آموزش و پرورش کمک گرفته شده است و مسائل مالی را نیز بسیار با ظرافت بیان می شود . دیدن این فیلم را به همه توصیه می کنم .

یک معلم در زندگی چیز زیادی ندارد . زندگی او به انسانهای بسیاری پیرامونش گره خورده است ...