سحر

من چهره ای دیدم که هزار رو داشت، و چهره ای که یک رو بیشتر نداشت،گویی در قالبی ریخته باشند.

من چهره ای دیده ام که از ورای تابش ِ رویَش زشتی زیرش را شناخته ام. و چهره ای که باید تابش ِ رویَش را برمیداشتم تا زیبایی زیرش را دریابم.

من چهره ی پیری دیدم پوشیده از خط ِهیچ، و چهره ی صافی که همه چیز بر آن حک شده بود.

من چهره ها را می شناسم، زیرا که از ورای پارچه ای که چشمان ِ خودم می بافند می بینم و به حقیقت زیرین می رسم.

برگرفته از کتاب پیامبر و دیوانه نوشته جبران خلیل جبران