سحر

ای که امروز در مقابل من ایستاده ای، میله ای را که نمی دانم از کجا آورده ای دور سر می چرخانی، تجاوز به زن و بچه مردم را حلال می دانی و نمی توانی که ببینی من در خیابان سکوت کرده ام بدان:
اشک امروز من از گاز های که تو به سویم پرتاب می کنی نیست، که ازسرنوشتی است که امروز بر کشورم می رود. از گلوله ای است که بر گلوی برادرم می نشیند و از اشک تلخ مادرانی است که عمری قصه آزادی را در گوش فرزندان خود لالایی کرده اند. قصه ای که همیشه اینگونه آغاز می شود: یکی بود یکی نبود، غیر از خدای مهربون هیچکی نبود.
سوزش گلوی من از گازی که تو به سویم پرتاب می کنی نیست. که از بغضی است که راه گلویم را بسته است. چگونه می توانم جان دادن دختری در کف خیابانی تماشا کنم که هر روز از آن گذشته ام. دست های دخترک را دیده ای؟ خالی بود.
اگر امروز فریادمی زنم خوشحالم که تا دیروز خاموش بوده ام. در امتحان خاموشی سربلند بوده ام و تو در امتحان تحمل مردود شدی. نه تو که رهبر تو نیز. آنکه امروز دروغگویی را به مصلحت نظام تعبیر می کند و آنقدر توان ندارد تا بتواند خود را از کلاف در هم پیچیده قدرت رها کند.
خوشحالم که تا دیروز تمامی خیابان های این شهر را با همشهریانم با سکوت زیر پا گذاشته ام این رویا را در سر پرورانده ام که انقلابی که پدرانمان برای آن از جان گذشته اند می تواند خود را اصلاح کند. چه رویای شیرینی بود و چه فرجام تلخی داشت.
اگر نمی دانی بدان که من نیز فرزند این کشورم. از همین آب و خاک. خون حالم را به می زند و از آن بیشتر کسی که ریختن خون را مباح می داند. کلافه ام و دائم در این فکر که کجای راه را اشتباه آمده ایم که باید چنین تاوان سنگینی بپردازیم. من و تویی که امروز به وقیحانه ترین شکل در مقابل هم ایستاده ایم.
بدان که در پس غروب در خون نشسته خورشید صبحی خواهد آمد که پرتو نور حقیقت خواهد تابید و من و تو آن روز باید در چشم هم نگاه کنیم. آن روز هر که دستانش رنگین تر باشد سر افکنده تر است.