عکس از تابناک

برای استفاده هرچه بیشتر از محرم ، شادی قلب امام زمان ، قبولی طاعات و عزاداری ها در این ماه، خواهش می کنم به امام و یارانشان توهین نکنید.

سر کار می فهمی که امروز می تواند روز خوبی برای تو باشد . رئیس سر حال است و خوشحال . از برنامه شب قبل تلویزیون صحبت می کند . از پروژه که کم کم جمع می شود و از برنامه زمانبندی عقب نیست . اما همه این مسائل چیزی کم دارد . کاش صبح از مادر می پرسیدی چیزی فراموش نکرده ای ؟

یک ساعتی از اذان ظهر گذشته است که می رسی دانشگاه . اطلاعیه مسابقه کتابخوانی روی درب اتوماتیک ورودی به چشمت می خورد . سه روز تا عیدغدیر فاصله است عیدی که همیشه برایت عزیز بوده است و دوست داشتنی . اما عید غدیر باید چیز دیگری را در ذهنت زنده کند . "عجیب است چه خاکی گرفته است این ذهن من ؟!" بعد از طهر امروز با دوستان جلسه داری . حسی می گوید باید برای جلسه شیرینی بگیری . اما چرا شیرینی ؟ کار جلسه ها همیشه با پفک و چیپس و تنقلات هم راه می افتد . شیرینی شاید به خاطر عید غدیر  یا شاید ....

سررسید را بر می داری تا درباره جلسه فکر کنی . ورق می زنی تا به تاریخ امروز می رسی . گوشه پایین صفحه عکس یک کیک کوپک با شمعی روشن روی آن .

و زیر آن به خطی آشنا نوشته شده "تولدت مبارک"

وداع با حسین برای من خیلی سخت بود ، که حتی توفیق دیدار آخر هم از من گرفته شده بود . من بهت زده با قطاری که آرام آرام در دل کویر می خزید باید همراه و همسفر  می شدم . سفر حسین باعث شده بود یاد علیرضا در دل من زنده شود .

خیلی وقت بود سختي جدا شدن از یک مجموعه جهادی را فراموش کرده بودم . دیروز که از بچه ها جدا شدم دیدم که دلم آنجا ماند . مثل مسافرت زابل ، مثل جهادی بم  ...

با گروهی همسفر شدم که ساعتی را در تهران با هم گذرانده بودیم و حتی اسم هم را درست و حسابی نمی دانستیم . مهمترین دغدغه ام داشتن مشترکات فکری و کلامی بود و اینکه چقدر ذهنمان به هم نزدیک است .اما وقتی نیمه شب بر روی جاده ای در قلب بشاگرد رو به آسمان دراز کشیده بودم و ستاره ها یکی یکی از آسمان فرو می افتادند فهمیدم که هنوز هستند کسانی که سعی می کنند به ندای قلبشان زندگی کنند .

با مجتبی که صحبت می کردم فهمیدم اخلاقش در دانشگاه مثل خودم است ، مهرداد همان هیات هایی را می رود که من چند سال پیش می رفتم ، سامان مثل من به زبان انگلیسی و امتحان زبان فکر می کند و حامد که جدیتش در کار برایم تحسین برانگیز بود . گویی روح من چهار تکه شده بود و من هر چهار تکه را در آنجا جا گذاشتم تا به تهران بازگردم .