ول شدگان

... چيز ديگري كه بنده در بعضي از خوانندگان جلسات مداحي اطلاع پيدا كردم، استفاده‏ي از مدح‏ها و تمجيدهاي بي‏معناست، كه گاهي هم مضر است. فرض كنيد راجع به حضرت اباالفضل (سلام‏اللَّه‏عليه) صحبت مي‏شود؛ بنا كنند از چشم و ابروي آن بزرگوار تعريف كردن؛ مثلاً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنيا كم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشمهاي قشنگش بوده؟! اصلاً شما مگر اباالفضل را ديده‏ايد و مي‏دانيد چشمش چگونه بوده؟! اينها سطح معارف ديني ما را پايين مي‏آورد. معارف شيعه در اوج اعتلاست. معارف شيعي ما معارفي است كه يك فيلسوفِ در غرب پرورش يافته‏ي با مفاهيم غربي و بزرگ شده‏ي آشناي با معارف فلسفي غرب مثل هانري‏كُربن را مي‏آورد دو زانو جلوي علامه‏ي طباطبايي مي‏نشاند؛ او را خاضع مي‏كند و مي‏شود مروج شيعه و معارف آن در اروپا. مي‏شود معارف شيعه را در همه‏ي سطوح عرضه كرد؛ از سطوح ذهن متوسط و عامي بگيريد تا سطوح بالاترين فيلسوف‏ها. ما با اين معارف نبايد شوخي كنيم. ارزش اباالفضل العباس به جهاد و فداكاري و اخلاص و معرفت او به امام زمانش است؛ به صبر و استقامت اوست؛ به آب نخوردن اوست در عين تشنگي و بر لب آب، بدون اين‏كه شرعاً و عرفاً هيچ مانعي وجود داشته باشد...

... ارزش اباالفضل، ارزش حبيب‏بن‏مظاهر، ارزش جُون در اينهاست، نه در قد رشيدش يا بازوي پيچيده‏اش. قد رشيد كه خيلي در دنيا هست؛ ورزشكارهاي زيبايي اندام كه خيلي هستند؛ اينها كه در معيار معنوي ارزش نيست. گاهي روي اين تعبيرها تكيه هم مي‏شود! حالا يك وقت شاعري در يك قصيده‏ي سي، چهل بيتي اشاره‏يي هم به جمال حضرت اباالفضل مي‏كند؛ آن يك حرفي است؛ ما نبايد خيلي خشكي به خرج دهيم و سختگيري كنيم؛ اما اين‏كه ما همه‏اش بياييم روي ابروي كماني و بيني قلمي و چشم خمار اين بزرگواران تكيه كنيم، اين‏كه مدح نشد؛ در مواردي ضرر هم دارد؛ در فضاهايي اين كار خوب نيست...

... يك‏وقت يكي از برادران مداح مي‏گفت ما اگر از شعرهاي خوب و شعراي بزرگ شعري انتخاب كنيم، مردم نمي‏فهمند؛ بنابراين مجبوريم از اين شعرها استفاده كنيم. اين‏طوري نيست؛ من اين را قبول ندارم. وقتي با زبان شعر با مردم حرف بزنيد، هرچه شعر پيچيده هم باشد، وقتي مداح با هنر مداحي خود توانست اين را كلمه كلمه به مردم القاء و مخاطبه كند، در دل مردم اثر مي‏گذارد...