ول شدگان

1.

قربان تا غدير. هشت روزِ مبارك.

قربان عيدِ حاجي هاست و غدير عيدِ سيدها و جالب است ماجرايي كه در سالِ يازدهم هجري روي داده است:

يك عالمه حاجي حركت مي‌كنند تا بروند پيِ كارشان. پيام‌بر در غديرخم يقه‌شان را مي‌چسبد كه: «اين سيد است! همه با او بيعت كنيد.»

حاجي‌ها گريزي از سيدها ندارند. هيچ حاجي‌اي حق ندارد به كنجِ خلوتِ خود بخزد و سيدش را تنها بگذارد. با شما هستم جنابِ حاجي!!

2.

عيد وقت نوشدن و نو كردن است:

لباسِ نو، كفشِ نو، وسايلِ نو، خانه‌تكاني، نظافتِ زندگيِ شخصي.

عقدِ اخوت يك جورهايي خانه تكاني در دوستي‌هاست. آدم رفقايش را Reset مي‌كند.

هر سال، دوباره و دوباره.

3.

به همين مناسبت قالبِ ول‌شدگان به دستانِ مباركِ حضرتِ جان، امينِ احمدِ سلوطي، تكانده شد و حال آمد.

از جانب همه‌ي ول‌شدگان ايشان را دست‌بوسيم.

4.

از عيديِ حاجي كه در عيدقربان خبري نشد. دليل نمي‌شود اين‌جانب عيديِ غدير را فراموش كنم.

غزلِ آسمانيِ زير تقديم به دوست‌دارانِ لسان الغيب شمس الدين محمد حافظ:

دريافتِ غزل

...

صنمي لشكريم غارت دل كرد و برفت  /  آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم

5.

اين روزها بيش‌تر حاجي هستم تا سيد. احساس مي كنم براي حاجي هم اتفاقات برعكسي رخ داده است.

سيدهاي جديدي در راه هستند و حاجي هاي جديد نيز.