ول شدگان

مفضل از امام صادق(ع) نقل مي­کند که حضرت فرمودند: «بندگان به خدا نزديک­ترند و خدا از آن­ها راضي­تر است در وقتي که حجت خدا از ميان آن­ها غايب شود و نتوانند او را ببينند و جاي او را هم ندانند و باز در عين حال معتقد باشند که حجت خدا از ميان نرفته و ميثاق و پيمانش باطل نگشته. در اين حال در هر بامداد و پسين در انتظار فرج باشيد، زيرا سخت­ترين موقع خشم خدا بر دشمنان خود موقعي است که حجت خدا را از دست بدهند و او را نيابند و براي آن­ها ظاهر نگردد، خدا مي­داند دوستاش شک نمي­کنند و اگر مي­دانست شک مي­کنند يک چشم به هم زدن حجت خود را از آن­ها نهان نمي­داشت و اين غيبت امام نمي­شود مگر به خاطر بدترين مردم».

---------------------------------------------

يمان تمار مي­گويد ما خدمت امام صادق(ع) نشسته بوديم، به ما فرمودند «به راستي براي صاحب­الامر غيبتي باشد که هرکس در آن دوران دين خود را حفظ کند، چون کسي است که شاخه خار مغيلان را در دست بفشارد»، و با دست خود نشان دادند و فرمودند «کدام يک از شما شاخه خار مغيلان در دست خود مي­فشارد؟» سپس لختي سر به زير انداختند و پس از آن فرمودند «صاحب­الامر غيبتي دارد که در آن هر بنده­اي بايد تقوا پيشه کند و دين خود را حفظ نمايد».

---------------------------------------------

مفضل مي­گويد از امام صادق(ع) شنيدم که ­فرمودند «از فاش کردن اسرار مذهب بپرهيزيد، هيهات؛ به خدا امام شما سال­هاي سال از زندگي شما نهان شود و شما در بوته آزمايش آب شويد تا گويند امام مرد، کشته شد، نابود شد، به دره افتاد؛ و چشم مؤمنان بر او اشکبار شود و کشتي مذهب شما واژگون گردد، مانند کشتي­هايي که بر موج­هاي دريا واژگون شوند؛ و کسي نجات نمي­يابد، جز کسي که خدا از او پيمان گرفته و در دلش ايمان را نقش نموده و به روح خود او را تأييد کرده است. دوازده پرچم همانند برافراشته شود و کسي نفهمد که کدام، کدام است!».

مفضل مي­گويد من گريستم و سپس گفتم پس ما چه کنيم؟ امام(ع) نگاهي به آفتاب کردند که در ايوان پرتو افکنده بود و فرمودند «اي اباعبدالله! اين آفتاب را مي­بيني؟» گفتم آري؛ فرمودند «به خدا امر ما از اين آفتاب روشن­تر است!».

---------------------------------------------

پي­نوشت­ها:

۱- ولادت حضرت حجت(ع) بر همه دلدادگان ايشان مبارک باد!

۲- از حضرت امير(ع) در مورد نام حضرت حجت(ع) سوال شد، فرمودند «از نامش نپرسيد، زيرا حبيب و خليلم به من سفارش کرده است تا نامش را باز نگويم تا خدا او را مبعوث کند...».

۳- امام حسن عسگري(ع) نيز در جمع برخي از اصحابشان فرموده­اند «شما نمي­توانيد شخص او را ببينيد و او را به نامش ياد کنيد»، پرسيدند پس چگونه ايشان را ياد کنيم؟ فرمودند «بگوييد حجت از آل محمد(ص)».

۴- تمامي روايات فوق از جلد دوم اصول کافي، صفحات 153 تا 183 نقل شده­اند.

5- منبع: صراط

6- دست همه‌ي كساني كه در اردوي جهادي شهيد آقايي زحمت كشيدند مخصوصا آنها كه اصلا وظيفه‌ي‌شان نبود، خيلي خيلي درد نكند، همينطور بچه‌ها، كه انصافا سنگ تمام گذاشتند. ان‌شاءالله همه مزدشان را از صاحب اين ايام دريافت كنند.

ارسال توسط حاجي در ساعت 01:13 | لینک ثابت | نظرات (5) | دنبالک ها (0)

شان انسان در ايمان، هجرت و جهاد است و هجرت مقدمه‌ي جهاد في سبيل‌الله است. هجرت، هجرت از سنگيني‌هاست و جاذبه‌هايي كه تو را به خاك مي‌چسباند.

چيست آن نيرويي كه تو را بر سنگيني‌ها غلبه داده است و بر آن جاذبه‌هاي دنيايي كه به سوي پايين مي‌كشاند فائق آورده و غل و زنجير از دست و پاي اراده‌ات گشوده و تو را آن بال و پر بخشيده است كه در فضاي آزاد آسمان لايتناهي پرواز كني؟

چكمه‌هايت را بپوش، ره توشه‌ات را بردار و هجرت كن.

"سيد شهيدان اهل قلم، سيد مرتضي آويني"

حال، مصاديق هجرت فراوانند!

بگردم ببينم من بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتم را آغاز كنم؟

بگرد ببين تو بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتت را آغاز كني؟

بگردد ببيند او بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتش را آغاز كند؟

بگرديم ببينيم ما بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتمان را آغاز كنيم؟

بگرديد ببينيد شما بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتتان را آغاز كنيد؟

بگردند ببينند آنها بايد از كجا به كجا و از چه به چه، هجرتشان را آغاز كنند؟

پ.ن:

اگر هنوزش نخوانده‌ايد بخوانيد!

ارسال توسط حاجي در ساعت 11:32 | لینک ثابت | نظرات (2) | دنبالک ها (0)

«ايمان به غيب حلقه‌ي مفقوده‌ي زندگي خيلي از ماست.»

اين آيه‌ي شريفه،‌ آيه‌ي 109 از سوره‌ توبه است كه ديروز در هيئت بحث جالبي حول آن داشتيم، به نظرم رسيد اينجا هم باشد براي تدبر بيشتر مفيد است:

أفَمَن أسّسَ بُنيانَهُ عَلَي تَقوَي مِنَ اللهِ وَ رِضوَانٍ خَيرٌ أم مَن أسّسَ بُنيانَهُ عَلَي شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنّمَ وَاللهُ لا يَهدِي القَومَ الظالِمِينَ

ترجمه‌ي منظوم از اميد مجد:

مـگـر آنـكـه او مســـجـدي سـاخـتـسـت/ بـــه تــقــوا و پـــرهـــيز پـــرداخـــتـست
هــــمـــيــشــه ز درگـــاه يــــــزدان و رب/ رضــــاي خـــــدا را نــــمايــــد طـــلــــب
بــود هـــمــچـــو آن‌كـس كـــه روي ريـــــا/ يـــكــــي مـــســـجــــدي را نــمايــد بنـا
كه نزديك سيل است و بنيانش سســـت / بــه ويــراني آن را كــشــــانــد درســـت
ســرانــجـــام آن خـــانـــه از داربــســـت / بـــه دوزخ بــيــفــتــد به ناري كه هست
هـدايـــت نــخــــواهـــد كــنـــد كــردگــار / گـــروهـي بـــديـــنـسان ستم‌پيشه كار

ارسال توسط حاجي در ساعت 07:18 | لینک ثابت | نظرات (1) | دنبالک ها (0)

*
*
*

اين پست مخاطب خاص دارد ... مخاطبش افراديست كه دغدغه‌ي كار تربيتي و فرهنگي دارند و يا اگر هم ندارند با آن درگير هستند، پس پيشاپيش از بقيه‌ي خوانندگان عذر خواهي مي‌كنم.

نكته: تربيت فرآيندي است كه در تمام طول زندگي براي ما در حال رخ دادن است -چه درست، چه غلط- و محدود كردن آن به دوران دبستان يا دوره‌ي تحصيل در مدرسه و حتي چند وقتي است به قبل از اينها اشتباه بزرگي است كه موجب شده نسل جوان و نوجوان ما ديگر خود را بي‌نياز از تربيت شدن بدانند و سن شكل گرفتن شخصيت در جامعه‌ي ما پايين بيايد -همان زوال دوران كودكي- اين در حالي است كه به نظر مي‌رسد بايد تلاش كنيم تا آخر عمر از تغيير و حركت به سمت جلو نترسيم و به آن مرحله از فهم كه رسيده‌ايم اكتفا نكنيم.

اين بحث يك مقدمه‌ي واجب‌تر از متن و طولاني‌تر از خودش دارد كه در اينجا مفصل نمي‌آيد؛ و به شكل كليشه‌اي مي‌گويم كه آن بحث بماند براي فرصتي ديگر- فرصتي كه به همان شكل كليشه‌اي معمولا نخواهد آمد.

آن مقدمه اين است كه «در فرآيندِ تربيت، اصالت با مربي است نه ابزار تربيتي». شايد خيلي از ما اين مقدمه را قبول داشته باشيم ولي تعداد كساني كه به آن عمل مي‌كنند بسيار كم است.

اما اصل مطلب نگاهي است به خصائل مربي، اينكه شخصي كه قرار است مربي باشد و كار تربيتي انجام دهد و در فرآيندِ تربيت، اصالت هم دارد، چه ويژگي‌هايي را لازم است كه داشته باشد. چهار ويژگي اصلي كه گفته مي‌شود، جامع و مانع از ديگر خصائل نيست ولي ويژگي‌هاي اصلي و مهمتر است و شرط لازم براي يك مربي و شخص تربيتي كه بلا شك بدون داشتن آنها آن شخص صلاحيت كار فرهنگي را نخواهد داشت و قابل توجه مدعيان تربيت در اين آشفته بازار فعلي جامعه‌ي ماست؛

اما خصائل آقاي مربي:

1.
عامل بودن: اين ويژگي ‌مهم‌ترين و كليدي‌ترين خصلتي است كه آدم فرهنگي بايد داشته باشد و هرچند به لحاظ رتبي بعد از مولفه‌ي دوم قرار مي‌گيرد ولي در ابتدا آورده شده؛
زور كه نيست! اگر عامل به آنچه ديگري را به آن مي‌خواني نباشي، سخن تو در او كارگر نخواهد افتاد، پس بيخودي زور نزن برو خودتو درست كن.

2.
اعتقاد به باورها: آقا جان! صرف آشنايي شخص به ابزار كار فرهنگي كه دليل بر استفاده از وي در جايگاه فرهنگي نمي‌شود، مثلا اينكه شخصي به لحاظ تكنيكي توان ساختن فيلم را در حد خوبي داراست دليل بر اين نيست او را بر امر فيلم و فيلم‌سازي بگماري! چرا كه اگر او به آنچه مي‌سازد اعتقاد نداشته باشد هزاري هم كه از ابزار خوب استفاده كند، نتيجه‌ي كارش يك حاصل كليشه‌اي و تكراري خواهد بود و بدون روح.
مربي بايد خودش به باورهايي كه ترويج مي‌كند اعتقاد داشته باشد آن هم اعتقاد حداكثري، نه يك اعتقاد حداقلي و كلي!!! تا بتواند در انتقال آن هم موثر باشد، باز مثلا بايد بگوييم كه متاسفانه امروزه در آموزش و پرورش ما ابلغيه‌ي معلم ديني راحت‌ترين ابلاغيه است و فرضا اگر معلم شيمي يك مدرسه مازاد تشخيص داده شده براي اينكه مجبور به انتقال نشود يك كلاس درس ديني به او مي‌دهند.
ذاتِ نـايـافـتـه از هـســتـي بخش
كي تواند كه شود هستي بخش

3.
همّ تربيت: ويژگي‌هاي قبلي به تنهايي براي مربي تربيتي و كارگزار فرهنگي كافي نيست. او بايد انگيزه‌ي كافي هم براي تربيت داشته باشد، باز مثلا نگاه معلمي كه زندگيش را مبتني بر كار و كسب درآمد كرده -كلاسم را مي‌روم و پولم را مي‌گيرم- با هدف از شغل معلمي كه در درجه‌ي اول تربيت افراد است به طور كلي در تناقض است. چنين كسي اگر فاكتور‌هاي اول را داشته باشد باز هم به درد اين كار نمي‌خورد زيرا اهتمامي به امر تربيت ندارد. مربي، به زبان من بايد داغ باشد و همانطور كه درباره‌ي پيامبر اعظم(ص) آمده:«حريص عليكم»، بايد شوق و شور براي تربيت داشته باشد. البته نبايد به اشتباه خود را هادي بداند، بلكه بايد خداوند را هدايت كننده و خود را وسيله ببيند.

4.
خلق و خوي تربيت: باور به اينكه انسانها گرايش فطريشان به سوي كمال و حقيقت است و اگر لغزش و خطايي از آنها سر مي‌زند در اثر اشتباه در تشخيص و انتخاب مسير كمال است، به مربي تربيتي اين ظرفيت و گنجايش را مي‌دهد كه با مخاطب خود مدارا كند و به سرعت از او نا اميد نشود، اين نگاه خلق و خويي در او ايجاد مي‌كند كه بتواند مخاطب را هرچه بيشتر جذب كند و بدون آن مربي چندان دوام نخواهد آورد و شكست خواهد خورد.

*
*
*

ارسال توسط حاجي در ساعت 00:52 | لینک ثابت | نظرات (4) | دنبالک ها (1)

توكل چيست؟

بحث در اين وادي مطول است و بي پايان كه ما را ياراي به پايان رساندن آن در اين مقال نيست.

اما توكل چه نيست؟

به طور قطع مي‌توان گفت كه توكل اين نيست كه وسيله و دستاويزي باشد براي توجيه تنبلي خودمان! يعني اگر وظيفه‌اي را بر عهده داشتيم و آن وظيفه ان‌شاءالله در مسير حق بود، نبايد كمتر از حد توان انرژي خود را مصروف آن نموده و اينطور استدلال كنيم كه چون هدف مقدس است، همين‌قدر صرف توان و انرژي كافي است و با توكل بقيه‌اش هم حل مي‌شود! و از آن بدتر اينكه در صورت شكست آن كار و به نتيجه نرسيدن در آن، اصل هدف يا ميزان خلوص در توكل را مورد خدشه قرار دهيم!!!

بلكه در اين موارد بايد تمام توان و انرژي فكري، جسمي، عقلي و ... خود را مورد استفاده قرار داده و آن وظيفه را در حد تمام و كمال آن به انجام رسانده و نتيجه را به او واگذار كنيم.

مثال: فرض كنيد به هر صورت وظيفه‌ي شما است كه يك سايت راه اندازي كنيد؛ اين غلط است كه بگوييم: «حالا يك وبلاگ مي‌زنم و نتيجه‌اي را كه از آن سايت انتظار مي‌رفت با توكل بر خدا از همين وبلاگ طلب مي‌كنم!»

نه! بايد بروي و يك سايت با پيشرفته‌ترين تكنولوژي موجود و در عالي‌ترين حدي كه مي‌تواني و قدرت و استطاعتش را داري راه بيندازي و البته نتيجه‌ي مورد نظر را باز هم با توكل از خدا بخواهي!

البته! شك نكن كه اگر خالص باشي نتيجه از آنچه فكر مي‌كردي فزون‌تر خواهد شد.

ارسال توسط حاجي در ساعت 09:16 | لینک ثابت | نظرات (1) | دنبالک ها (0)

راستي اين را هم به خاطر داشته باش که تصور مرگ نبايد تو را دچار شتاب ها و عجله ها کند. نبايد بگويي چون وقت کم است بايد عجله کرد. تصور مرگ بايد در تو تمرکز و دقت زياد را به همراه بياورد. بايد بگويي چون وقت کم است بايد بسيار پخته عمل کرد. بايد دقت کني که در هر لحظه کار مربوط به آن را انجام دهي. اين تصور تو را به عمل به وظيفه و تکليف مي رساند. ديگر حجم کار براي تو آن قدر مهم نيست که دقت اش مهم است. ديگر آن چه براي تو اهميت پيدا مي کند عمل به تکليف و آوردن وظيفه است نه تأثرها و حالت هاي عاطفي.
انساني که تکليفش را مي شناسد و وحي را مي فهمد ديگر از آن چه پيش مي آيد وحشتي ندارد و حتي کاري با آن چه که اتفاق مي افتد ندارد. او کار ندارد که چه مي شود. چون مي داند در برابر هر پيشامد چه بايد بکند. اين آدم اسير موقعيت ها نيست. بلکه متوجه موضع گيري صحيح در برابر هر موقعيت است. اين نعمت، نعمت بزرگي است که تو درگير موقعيت ها و پيشامد ها نباشي و فقط به طرز برخورد و موضع گيري صحيح فکر کني.

ارسال توسط حاجي در ساعت 17:47 | لینک ثابت | نظرات (6) | دنبالک ها (0)

...

2.
همواره باورمان بر اين بوده است که هفته شهدا به ما نيازي ندارد و اين ما هستيم که به هفته شهدا نياز داريم. تصورمان اين است که بودن يا نبودن ما در برگزاري هفته شهدا تاثيري ندارد و بودن يا نبودن هفته شهداست که بر ما تاثير مي‌گذارد.

از اين رو تا جايي که به ياد مي آوريم همواره ما به دنبال هفته شهدا دويده ايم و هيچ گاه هفته شهدا به سراغمان نيامده است (هر چند كه از فيض رخ اوست اگر در دل ما هم شرري هست). تلويحاً آن قول معروف از سيد مرتضي آويني در خاطر زنده مي‌شود که: «پندار ما اين است که ما مانده ايم و شهدا رفته اند. اما حقيقت آن است که زمان، ما را با خود برده است و شهدا مانده اند.» مُسلّم است که آن چه ذاتاً ثابت است نبايد به دنبال آن چه ذاتاً درگذر زمان است بِدَوَد؛ و ما از همين منظر، سال هاست که مي دويم.

اما در پس همه‌ي اين سال‌ها، از باب رفاقتي که بين ما و هفته شهدا ايجاد شده است، حقوقي بر گردنمان متقابلاً واجب گرديده است که اداي آن حقوق لازم مي‌نمايد. آن چه در آن مي‌کوشيم اداي حق رفاقت هفته‌شهدا بر گردنمان است و اميد داريم از پس اين اظهار وفاداري، هفته شهدا نيز حق رفاقت خود را بر گردنمان ادا کند. تا چه مقبول افتد و که در نظر آيد.

ارسال توسط حاجي در ساعت 12:15 | لینک ثابت | نظرات (5) | دنبالک ها (0)

نحن سوف نبقي هنا و سوف يبقي ندائنا و اعظ يجب ان يفهم الامريكيون.
امريكيون لايعرفون ماذا يعني لبيك يا حسين...

لبيك يا حسين يعني:
اَنك تكون حاضراً في المعركه
و لو كنتَ وحدك، و لو تَركك الناس، و التَهمك الناس، و خَزلك الناس

لبيك يا حسين:
اَن تكون انتَ و مالكَ و اهلكَ و اولادكَ في هذه المعركه

لبيك يا حسين يعني:
اَن تدفع الامُ بولده هذه يُقاتل، و اذا الستُشهِد، وهتز رأسه و اُلقيَ به الي اُمه
وَضَعتهُ في حِجرها و مَسَحَتِ الدَمَ و ترابَ عن وجهه
و قالت له:
«راضيتاً محتسيباً، بَيَّض الله وجهك يا بُنَي! كما بَيَّضتَ وجهي عند فاطمة الزهراءِ يوم القيامة»
هذا يعني لبيك يا حسين...

لبيك يا حسين يعني:
اَن تَعطي الام و الاخت و الزوجه لِتُلبِسَ زوجها او اخاها او ابنها قامت الحرب و تدفعه الي الجهاد

لبيك يا حسين يعني:
اَن تُقَدم زينب لاخيه الحسين جَوازَ المنية و الشهادة

هذا يعني لبيك يا حسين
...
و به نختم، ليسمعه العالم:
العمل اذا الحتاج الينا في ساحتة اُخري،
لن نكون حَمَلَةَ الاكفان فقط؛
و اِنما سَنَكون حَمَلَةَ الاكفانِ و السِلاح

والختام:
لبيك يا حسين
لبيك يا حسين
لبيك يا حسين

**

ادامه "روز مادر" »

ارسال توسط حاجي در ساعت 14:49 | لینک ثابت | نظرات (12) | دنبالک ها (1)

اداي احترامي به معاصرترين مرد زمانه‌ي ما،

كه اين روزها، در لابلاي كليشه‌هاي روزمرگي گم شده‌است.

1.
به نجف که آمد می‌گفتند: «این سید چه می خواهد؟ می خواهد حوزه علمیه هزار ساله نجف را از هم بپاشد. یک عده‌ای از طلبه های بی سواد دور و بر بعضی از آقایان جمع شده‌اند.»

2.
نجف رسم بود که علما و مراجع معمولاً هفته ای یک بار برای زیارت به حرم می رفتند. اما سید از وقتی به نجف آمده بود هر شب به حرم می رفت. جلو ضریح می ایستاد. یک دستش را به ضریح می گرفت و زیارت امین الله یا زیارت جامعه کبیره را از روی مفاتیح می خواند. می‌گفتند سید این کارها را برای این که بقیه ببینند می کند و با سر تکان دادن و چشم و ابرو انداختن به زائران می فهماندند که دارد ریا می کند. سر راهش می ایستادند تا بیاید و برای بی اعتنایی پشتشان را به او می کردند.

3.
سر این دعوا می کردند که انگلیسی است یا آمریکایی؟ عده ای معتقد بودند انگلیسی است. برخی هم اصرار داشتند که آمریکایی است.

4.
او را تارک الصلوه می دانستند و می‌گفتند روزه نمی گیرد. اما زردچوبه به صورتش می مالد که بگوید روزه می‌گیرم.

5.
می‌گفتند عمامه ایشان کوچک است و در حد مرجعیت نیست. وقتی این خبرها به او می رسید می گفت: «بگویید من هنوز مشرک نشده ام.»

6.
با شروع بحث ولایت فقیه عده ای به درس نیامدند. می‌گفتند حکومت در شان فقیه نیست. عده ای به منزلش می رفتند. کتاب حکومت اسلامی را به بهانه فرستادن به ایران می گرفتند. اما مخفیانه همه را در شط فرات یا چاه ها می ریختند.

7.
وقتی هم که در مدرسه، مصطفی از کوزه ای آب خورده بود رفتند کوزه را شکستند که پدرش فلسفه درس می دهد و نجس است.

8.
بعد از 15 خرداد که علما سکوت کردند، گفت: «وقتی می بینم کیان اسلام در خطر است، بگذار حوزه فدای اسلام شود. ما حوزه را برای تبلیغ اسلام می خواهیم. وقتی خود اسلام در خطر است، وجود و عدم حوزه چه اثری دارد؟»

9.
چشمهایی که ندیده ترسیده بودند، در نجف به او گفته بودند: «آخر این خون‌هایی را که ریخته می شود باید پاسخ داد.» در جواب گفته بود: «هر چه حضرت امیر جواب بدهد من هم همان جواب را خواهم داد.»

10.
در جواب مقامات عراقی که خواسته بودند حرف سیاسی نزند گفت: «من از آن روحانیونی نیستم که به خاطر علاقه به زیارت دست از مبارزه بکشم.»

11.
سید وقتی نجف را ترک می کرد به احمد گفت: «من در اینجا با حرم مطهر مأنوس بودم. اما خدا می داند در این مدت از دست اهل اینجا چه کشیدم.»

ارسال توسط حاجي در ساعت 13:22 | لینک ثابت | نظرات (7) | دنبالک ها (0)

� چهارشنبه، 27 دي ماه 84

�

1. و أما أقسام الواجب فهي :

�

العيني و الكفائي

فالعيني ما يكلف به أعيان المكلفين و لا يسقط بفعل بعضهم له عن الباقين ( كالصلاة )

و الكفائي ما يسقط بفعل البعض له عن الباقين ( كتغسيل الميت و� الجهاد و من قِبَله الاُردو الجِهاديّه).

�

2. بوي محرم داره مياد

�

باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است

كشتي شكست خورده ز طوفان كربلا

كاش آنزمان سرادق گردون نگون شدي

بر خوان غم چو عالميان را صلا زدند

چون خون حلق تشنه او بر زمين رسيد

ترسم جزاي قاتل او چون رقم زنند

روزي كه شد به نيزه سر آن بزرگوار

بر حربگاه چون ره آن كاروان فتاد

اين كشته فتاده به هامون حسين تست

كاي مونس شكسته دلان حال ما ببين

اي چرخ� غافلي كه چه بي داد كرده اي

�

خاموش محتشم كه دل سنگ آب شد

�

�

3. راي به اخلاص يا به مديريت؟

�

هيچكدام! اصلا راي نده عزيز دلم. وقتي اينقدر ...

�

4. و ديگر هيچ

�

تو چه مي‌داني كه رمل و ماسه چيست؟

بين ابروها رد قناسه چيست؟

ارسال توسط حاجي در ساعت 08:15 | لینک ثابت | نظرات (5)

سه شنبه، 15 آذر 84

بسم الله الرحمن الرحيم

�

...

السلام عليكم ايها الشهدا المومنون السلام عليكم يا اهل بيت الايمان و التوحيد... (زيارت شهداي احد- مفاتيح الجنان)

و چه كسي بهتر از دوست حال دوست را مي‌داند، كنون كه غم زده‌ايم از كارزار خويش و دچار فصل خزانِ بهار خويش هستيم، نوبت توست اي دوست كه ما را به شهر خود بري و شهريار خويش سازي كه خود از عمق جراحت جانمان آگاهي، و اگر نبود امثال علي پسر يقتين، چاره‌ي كار چگونه مي يافتيم؟ آيا چنين مبارزه‌اي را ياراي مقابله در ما هست! كه مي‌داني نيست! و آيا تا به حال صراط را اين‌گونه آشكار ديده بوديم. راست گفت آن كه گفت هر كسي را كربلايي است كه در آن ... و ما در اين كربلاي چندمين، آيا در مدينه مي‌مانيم يا در مقابل حقيقت شمشير مي‌كشيم ... ؟

�

اين صفحات و اين قالب‌هاي پيزوري حقيرتر از آن هستند كه بتوانند چنين حقيقتي را حمل كنند ... آري فقط انسان ياراي حمل آن را دارد كه ظلوم و جهول است، سيد جان!!! ول كن اينها را...

�

شـــمع طرب ز بخـــت ما، آتش خانه سوز شـد

گشت بلاي جان من، عشق به جان خريده ام

حاصــــــل دور زنـــــدگي، صـــحبـــت آشنا بود

تا تو ز مــن بريــده‌اي، مـــن ز جــهان بــريده‌ام

تا بـه كــنار مـن بُـــدي، بـــود بـــه جا قــرار دل

رفتــي و رفـت راحـــت از، خـــاطـــر آرمـــيده‌ام

چـــون به بــهار ســر كنـد، لاله ز خاك من برون

اي گــــل تـــازه يــاد كــــن، از دل داغ ديـــده‌ام

تا تــو مــراد مــن دهـي، كـــشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رَسي، مــن به خدا رســيده‌ام

� �

از اين حرف‌ها (فشنگ و باروت) به دردت مي‌خورد؟

ارسال توسط حاجي در ساعت 04:56 | لینک ثابت | نظرات (3)

دو‌شنبه، 7 آذر 84

�

............................................

.................

...............................

.......

......

....................................

لحظاتي پس از ارسال اين مطلب و طي يك تماس تلفني با اخطار شفاهي مقامات بالا (حاجي كبير) ، مديريت رازدل مجبور به حذف يادداشت گرديد.

�

آزادي انديشه.... اينجوريا نميشه!

�

�

�

�

ارسال توسط حاجي در ساعت 07:47 | لینک ثابت | نظرات (2)

از حاجي به سيد،

از حاجي به سيد...

سيد جان به گوشي...؟

سلام برادر

ببين، بيا رو اَلْسِرّي، كار خصوصي دارم

...

خشششششش

كككككككككككككك

...

خوب! سلام چطوري يا نه...

گفتم بياي رو اين خط تا بتونم دو كلوم بدون رمز باهات راحت صحبت كنم

مُنَه باخ گارداش، راستيتش من هر چي زدم تو سر خودم كه ببينم تو بالاخره چي ازم مي خواي عقلم به جايي قد نداد، منو كه مي‌شناسي ... تعارف هم كه با هم نداريم، من هنوز تو حال و هواي اون طرفام يعني مي‌فهمي كه يه جورايي سكّم اين جا ميون اين جماعت خريدار نداره، از طرف ديگه اينو ديگه حتماً مي‌فهمي ... يعني نياز به فهميدن هم نيست چون تابلو مي‌زنه، اصلا همه مي‌فهمن كه يكي مثل من زياد ربطي به اينترنت و اونترنت و از اين كوف و زهرمارا نداره. مخصوصا مبحث ويجه‌ي وبلاگ كه خودت ميدوني حاج حسين اگه بفهمه گوشمون بريده‌س.

با اين حال مي‌دوني كه ما خرابتيم يعني خراب رفاقت ... ولي اگه بنا به گفتنه، مي‌دوني كه خيبري سوز داره دود نداره پس ما اهلش نيستيم ولي اگه بنا به درد و دله و قرار نيست نامحرم چشمش بيفته خوب يا علي!

درد زياده و محرمش كمه...سرت رو درد نيارم مي‌دونم تو هم مشغوليتت زياده، ولي ببين سيد جون دارم همين اول ميگم جاي ما اينجا نيست ... بابا تو تحصيل كرده‌اي رفتي مهندس شدي واسه خودت، خوب پس اين چيزا كه خوندي كجا بايد به درد بخوره... ولي بگم ها همين الان اينجا درگيري شده وضع هم تعريفي نداره، ممكنه قيچي بشيم و ديگه نبينمت، با اين حال كاري كه تو داري ميكني هم كم از اين جنگ ما نداره يعني مي‌دوني كه مبارزه هيچ وقت تمومي نداره شايد جنگيدن تو افضل از تير و تفنگ بازي هاي ما باشه (يادم نبود قراره تو حرف بزني و ما درد دل، زدم تو خاكي همين اول كار) ولي خوشت نيادا از حرفام، سلسله مراتب جاي خودشه و مافوق اگر هم از آدم تعريف كنه خود آدم بايد جنبه داشته باشه همون‌طور كه حاجي ما هم بعضي وقت ها ازمون تعريف ميكنه ولي ما هيچ وقت پر رو نشديم ... پس حواستو جمع كن به سيدهاي زير دستت هم اينو حالي كن...ليست آمار الشهدا رو هم سريع تر برام بفرست بايد يه نگاهي بهش بكنم.

ديگه نمي‌تونم بيشتر از اين خط رو مشغول كنم.

بيت المال كه مي‌دوني چيه؟

يا علي

ارسال توسط حاجي در ساعت 12:04 | لینک ثابت | نظرات (5)

...

ذكر مولايم علي اعجاز كرد
عقده ها را از زبانم باز كرد

...

ارسال توسط حاجي در ساعت 10:20 | لینک ثابت | نظرات (3)