من آمده‌ام گداي اين در گردم
مشمول عطا و لطف داور گردم

با دست تهي آمدنم عيبي نيست
عيب است كه با دست تهي برگردم

يا امام الرّئوف مددي!

در سفري براي شركت در يك سمينار بعد از حدود 24 ساعت رانندگي و جلسات متعدد و خسته كننده‌ي سمينار و بعد هم جمع شدن دور حاجي و احوال‌پرسي و درد دل با او، ساعت شد يك بامداد. به امداد بشاگرد يك اتاق داده بودند ولي در همان طبقه اتاق‌هاي خالي ديگر هم بود. حاجي گفت حقيقتش من "خُرخُر" مي‌كنم! نميذارم بخوابي، برو تو اتاق‌هاي بغلي راحت استراحت كن. گفتم طوري نيست. حاج‌آقا گفت نه برو آنجا راحت‌تري. هنوز خوابم نبرده بود كه گفتم اگر اگر قرار است باز هم صبح زود راه بيفتيم به سمت ميناب با اين وضع خستگي حاجي حتما بايد مرا بيدار كند.
تقريبا سه ربعي گذشته بود، رفتم پشت اتاق حاجي تا برنامه‌ي صبح را هماهنگ كنم كه از لاي در ديدم داره نماز مي‌خونه و با حالي عجيب گريه مي‌كنه؛ 24 ساعت بيدار بود و تقريبا 400 كيلومتر از راه را هم خودش رانندگي كرده بود. خيلي عجيب بود شايد آن شب تا ساعت 2:30 مشغول عبادت بود و من هم مطلب را نتوانستم به او بگويم.
اين ادعا غلط نيست كه در مدت 23 سال بشاگرد اكثر شب‌ها را حاج‌آقا با عبادت گذرانده؛ يك بار كه از او سوال كردم كه نيمه شب غير از نماز شب كه كه زمان زيادي نمي‌گيرد شما چه مي‌كنيد؟
فرمودند تفكر، تفكر به اين كه روزم را چگونه گذراندم و براي روز بعد مي‌بايست چگونه باشم مي‌گفت تفكر سحرگاهي روي نيت تاثير مي‌گذارد، نيت‌ها را اصلاح مي‌كند، آن وقت خداوند خوب نقاط ضعف را آشكار مي‌كند و به مدد زلاليت سحر عمل روز بعد هم زلال مي‌شود.

اي ولي عصر و امام زمان
اي سبب خلقت كون و مكان

ما همه موريم و سليمان تو باش
ما همه جسميم و بيا جان تو باش

سكه تو زن تا امرا كم زنند
خطبه تو خوان تا خطبا دم زنند

ما كه ز صهباي تو مست مستيم
منتظر جام شهادت هستيم

اي مدني برقع و مكي نقاب
سايه نشين چند بود آفتاب

اي كه به عشقت همه عالم اسير
اي كه ز نورت همه عالم منير

سينه زنان حرم دلداريم
رو به سوي شاه شهيدان داريم

گرچه وصالش نه به كوشش دهند
هر قدر اي دل كه تواني بكوش

منتظران را به لب آمد نفس
اي شه خوبان تو به فريادم رس

جهادي‌ها ايم و ز خود بي خبر
عشق حسيني زده ما را بر سر

يا ابا صالح، اباصالح مدد
يا ابا صالح، اباصالح مدد

شادي روح حسين متولي فاتحه و صلوات

طوطي اي با زاغ در قفس کردند و از قبح مشاهده او مجاهده مي برد و مي گفت: «اين چه طلعت مکروه است و هيات ممقوت و منظر ملعون و شمايل ناموزون؟ يا غراب البين، يا ليت بيني و بينک بعد المشرقين.»

علي الصباح به روي تو هر که برخيزد
صباح روز سلامت بر او مسا باشد

به اختري چو تو در صحبت بايستي
ولي چنين که تويي در جهان کجا باشد؟
 

عجب آن که غراب هم از مجاورت طوطي به جان آمده بود و ملول شده، لاحول کنان از گردش گيتي همي ناليد و دست هاي تغابن بر يکديگر همي ماليد که اين چه بخت نگون است و طالع دون و ايام بوقلمون؟ لايق قدر من آنستي که با زاغي به ديوار باغي بر خرامان همي رفتمي.

پارسا را بس اين قدر زندان
که بود هم طويله رندان

بلي تا چه کردم که روزگارم به عقوبت آن در سلک صحبت چنين ابلهي خودراي، ناجنس، خيره دراي، به چنين بند بلا مبتلا گردانيده است؟

کس نيايد به پاي ديواري
که بر آن صورتت نگار کنند

گر تو را در بهشت باشد جاي
ديگران دوزخ اختيار کنند

اين ضرب المثل بدان آوردم تا بداني که صد چندان که دانا را از نادان نفرت است، نادان را از دانا وحشت است.

پي نوشت:

زاهدي در سماع رندان بود
زان ميان گفت شاهدي بلخي

گر ملولي ز ما ترش منشين
که تو هم در ميان ما تلخي

جمعي چو گل و لاله به هم پيوسته
تو هيزم خشک در مياني رسته

چون باد مخالف و چو سرما ناخوش
چون برف نشسته اي و چون يخ بسته

پي نوشت تر:

البته بر همگان کاملاً واضح و مبرهن است که اين حکايت از گلستان سعدي به چه علتي در اين روزها مدام در خاطر ول شدگان مرور مي شود!

خدا نصيب کند

1.

- بعثت؛

- دعوت پنهان؛

- دعوت اقربا؛

- دعوت علني؛

- هجرت؛

- تشكيل حكومت اسلامي؛

- جنگ‌ها و سختي‌ها؛

- صلح حديبيه؛

- فتح مكه؛

2.

استاد «مصطفي دلشاد تهراني» را اگر بشناسيد خوب است، مجموعه كتاب‌هاي معروف «سيره‌ي نبوي» اثر ايشان است، اين ترم با ايشان يك كلاس داريم به نام «متون سياسي به زبان عربي»، اما عملاً انديشه‌ي سياسي حضرت علي(ع) مي‌گويند. الغرض، در جلسه‌ي چند هفته پيش روايتي خواندند از امام صادق(ع) كه مضمون آن چنين بود:

«اگر مؤمنان به رزّاقيتِ خدا ايمان داشتند، هرگز دست از مبارزه در راه خدا نمي‌كشيدند»

حاشيه از خودم: حتي پس از ازدواج!!!

قابل توجه مؤمنين تازه ازدواج كرده، البته با رعايت قائده‌ي تفاوت دامنه و دهانه!

3.

 رويش نو در هر موجودي كه صاحب حيات است، شرط بقاست. نبايستي از اين رويش و نو شدن ترسيد، بلكه بايد به استقبال آن رفت. هرچند هر نوزادي در هنگام تولد ترجيح مي‌دهد تا در رحم مادر باقي بماند و هر انساني در لحظه‌ي مرگ تمايل دارد در اين جهان باقي باشد. ولي غافل است از آنكه شرط ورود به مرحله‌اي بالاتر و افقي وسيع‌تر دل كندن از مرحله‌ي قبلي و پايين‌تر است. و بر همين اساس است كه مرگ هم در عين مرگ بودنش، عين حيات است.

بنابر اين نبايد از مرگ هم ترسيد، حتي بايد به استقبال آن رفت و با آغوش باز آن را پذيرفت. پس بايد حواسمان باشد با رويش‌هاي نو و گرايش‌هاي جديد و افق‌هاي تازه نبايد به مبارزه برخواست. بلكه بايد آنها را گامي در جهت ارتقا دانست، از آنها استقبال نمود و از دلبستگي‌هاي بيجا دل بريد. زيرا همين رويش‌هاي نو است كه ضامن بقا و دوام و حفظ سلامت موجود زنده است.

4.

چندي پيش يك پست نوشته بودم به نام غضنفر، كامنت‌هايش را كه نگاه مي‌كردم خوشحال شدم كه گويا مخاطبش متوجه خطاب شده است. الحمدلله!

يا علي

اما قبولي نماز لزوما با آن شروط صحت، محقق نمي شود.

هر عبادت ديگري نيز همينطور است.

از صحت تا قبول خيلي راه است.
...
نماز صحيح کجا و نماز مقبول کجا!
...
اقول: «جهادي صحيح کجا و جهادي مقبول کجا!»
...

1.

قربان تا غدير. هشت روزِ مبارك.

قربان عيدِ حاجي هاست و غدير عيدِ سيدها و جالب است ماجرايي كه در سالِ يازدهم هجري روي داده است:

يك عالمه حاجي حركت مي‌كنند تا بروند پيِ كارشان. پيام‌بر در غديرخم يقه‌شان را مي‌چسبد كه: «اين سيد است! همه با او بيعت كنيد.»

حاجي‌ها گريزي از سيدها ندارند. هيچ حاجي‌اي حق ندارد به كنجِ خلوتِ خود بخزد و سيدش را تنها بگذارد. با شما هستم جنابِ حاجي!!

2.

عيد وقت نوشدن و نو كردن است:

لباسِ نو، كفشِ نو، وسايلِ نو، خانه‌تكاني، نظافتِ زندگيِ شخصي.

عقدِ اخوت يك جورهايي خانه تكاني در دوستي‌هاست. آدم رفقايش را Reset مي‌كند.

هر سال، دوباره و دوباره.

3.

به همين مناسبت قالبِ ول‌شدگان به دستانِ مباركِ حضرتِ جان، امينِ احمدِ سلوطي، تكانده شد و حال آمد.

از جانب همه‌ي ول‌شدگان ايشان را دست‌بوسيم.

4.

از عيديِ حاجي كه در عيدقربان خبري نشد. دليل نمي‌شود اين‌جانب عيديِ غدير را فراموش كنم.

غزلِ آسمانيِ زير تقديم به دوست‌دارانِ لسان الغيب شمس الدين محمد حافظ:

دريافتِ غزل

...

صنمي لشكريم غارت دل كرد و برفت  /  آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم

5.

اين روزها بيش‌تر حاجي هستم تا سيد. احساس مي كنم براي حاجي هم اتفاقات برعكسي رخ داده است.

سيدهاي جديدي در راه هستند و حاجي هاي جديد نيز.